Een van de hoogtepunten van de viering van de van Internationale Dag van de Verpleging op 12 mei 2026 was de inspirerende paneldiscussie met als thema: ‘Wat wordt verwacht van een levensreddende hoofd- en subhoofdverpleegkundige?’ Naar aanleiding van deze paneldiscussie werden vier verpleegkundigen geëerd vanwege hun uitzonderlijke inzet en toewijding. De redactie sprak met de 4 bekroonden om te vernemen hoe zij deze bijzondere erkenning hebben ervaren.
Hoe voelde u zich toen u hoorde dat u bekroond zou worden?
“Ik was ontzettend verrast en voelde mij enorm vereerd. Het gaf mij het gevoel dat mijn inzet wordt gezien en gewaardeerd door de leiding. Voor mij was het een bevestiging dat wij als zorgprofessionals ertoe doen. Het is een onvergetelijk moment dat ik nooit zal vergeten.”
Wat betekent deze erkenning voor u persoonlijk en professioneel?
“Deze waardering motiveert mij om mij nog meer in te zetten. Het is een stimulans om mezelf te blijven ontwikkelen en mijn werk steeds beter te doen. Daarnaast wil ik mijn kennis en ervaring graag delen met collega’s, zodat ook zij kunnen groeien. Deze erkenning laat mij zien dat ik op de goede weg ben en inspireert mij om daarmee door te gaan.”
Wat motiveert u elke dag opnieuw in uw werk als verpleegkundige?
“Verpleegkundige worden was al van jongs af aan mijn grootste droom. Hoewel ik aanvankelijk terechtkwam op het Surinaams Pedagogisch Instituut, voelde ik al snel dat het onderwijs niet mijn roeping was. Mijn hart lag bij de verpleging. Toen ik uiteindelijk de kans kreeg om die weg in te slaan, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Elke werkdag geeft mij opnieuw een goed gevoel. Het is bijzonder om samen met collega’s zorg te mogen verlenen en een bijdrage te leveren aan het welzijn van onze cliënten. Natuurlijk kent het werk uitdagingen en een hoge werkdruk, maar de voldoening die je aan het einde van de dag ervaart, maakt alles de moeite waard. Vooral het directe contact met cliënten op de afdeling spreekt mij enorm aan.”
Kunt u een bijzonder moment uit uw loopbaan delen dat u altijd is bijgebleven?
” Ik maakte ooit een ingrijpende situatie mee met een ernstig depressieve cliënt die plotseling agressief werd. Tijdens mijn opleiding was ik daar niet op voorbereid. Ik had op dat moment de verantwoordelijkheid over de middagdienst en stond er alleen voor. Gelukkig kon ik snel de hulp van collega’s, de bewakingsdienst, de hoofdshiftdienst en het afdelingshoofd inroepen.
Die ervaring heeft mij geleerd hoe belangrijk samenwerking is. In de zorg kun je niet zonder elkaar. Wat mij daarnaast is bijgebleven, is de uitstekende nazorg die ik na het incident kreeg van de directie, het afdelingshoofd en de psychiater. Het mooiste van alles is dat de cliënt uiteindelijk volledig is hersteld.”
Wat vindt u het mooiste aan werken bij PCS?
“Ik werk met veel plezier bij PCS. Ondanks de uitdagingen en de beperkte middelen zetten wij ons iedere dag in om cliënten de best mogelijke zorg te bieden. Werken in de psychiatrie is bijzonder. Geen dag is hetzelfde en juist dat maakt het werk zo waardevol.”
Welke boodschap wilt u meegeven aan uw collega’s en de volgende generatie verpleegkundigen?
“Blijf geloven in jezelf en geef niet te snel op. Je weet nooit welke kansen de toekomst nog voor je in petto heeft. Aan mijn collega’s wil ik zeggen: blijf je met toewijding inzetten en voer je werk altijd zo goed mogelijk uit. Durf te praten als iets je dwarszit en sta open voor feedback. Daar word je alleen maar sterker van. Professionaliteit, betrokkenheid en samenwerking vormen de basis van goede zorg.”