Een van de hoogtepunten van de viering van de van Internationale Dag van de Verpleging op 12 mei 2026 was de inspirerende paneldiscussie met als thema: ‘Wat wordt verwacht van een levensreddende hoofd- en subhoofdverpleegkundige?’ Naar aanleiding van deze paneldiscussie werden vier verpleegkundigen geëerd vanwege hun uitzonderlijke inzet en toewijding. De redactie sprak met de 4 bekroonden om te vernemen hoe zij deze bijzondere erkenning hebben ervaren.
Hoe voelde u zich toen u hoorde dat u bekroond zou worden?
“Het was een heel prettig gevoel. Die ochtend ging ik naar de conferenceroom om deel te nemen aan het debat, maar ik had geen idee dat ik in de prijzen zou vallen. Het was voor mij een betoverend moment.”
Wat betekent deze erkenning voor u persoonlijk en professioneel?
“Om eerlijk te zijn: toen ik hoorde dat ik in de prijzen was gevallen, dacht ik gelijk aan wijlen mijn vader en broer. Ik had echt gehoopt dat zij nog in leven waren, zodat ik de telefoon kon pakken en hen kon bellen om te vertellen dat ik bekroond was geworden. Het is een wens van hen beiden die in vervulling is gegaan. Professioneel zegt deze erkenning mij dat ik mijn werk goed moet blijven doen en mij bovenal moet blijven inzetten voor waar ik mee bezig ben: studeren en kijken naar de ontwikkelingen die zich voordoen binnen de gezondheidszorg. En vooral jongeren die na mij komen motiveren om verder te studeren.”
Wat motiveert u elke dag opnieuw in uw werk als verpleegkundige?
“Mijn motivatie is dat ik elke dag naar het werk kan komen om mijn cliënten te zien. En ik weet dat ik er voor hen ben. Wat er ook gebeurt, mijn hart gaat steeds uit naar mijn cliënten. Dit brengt mij terug naar mijn prille jeugd als jong meisje van acht jaar in Moengo. Mijn tante werd ziek en vertrok naar de stad voor beterschap, maar is nooit meer teruggekomen, omdat zij overleed. Dat heeft mij beziggehouden; ik wilde weten wat de relatie tussen ziekte en dood was. Deze gebeurtenis heeft mij gemotiveerd om goed voor mijn cliënten te zorgen.”
Kunt u een bijzonder moment uit uw loopbaan delen dat u altijd is bijgebleven?
“Wat mij is bijgebleven, is een ingrijpend moment dat zich voordeed in het jaar 2023. Ik had mij ingezet tijdens een mijnramp in het binnenland. Kort na aankomst thuis werd ik doodziek, zodanig dat ik in het ziekenhuis belandde. Het heeft mij beziggehouden. Ik realiseerde mij dat je persoonlijke omstandigheden plotseling kunnen veranderen. En dan heb je de hulp van anderen ook nodig.”
Wat vindt u het mooiste aan werken bij PCS?
“Ik heb op verschillende afdelingen binnen PCS gewerkt. Het mooiste van het werk is dat wanneer cliënten bijvoorbeeld van de straat moeten worden opgehaald, zij jou vies en vuil uitschelden. Maar op het moment dat zij nuchter zijn of hersteld zijn, komen zij terug om hun verontschuldigingen aan te bieden. Dit doet mij opleven; het raakt mij diep. Ondanks hun psychische kwetsbaarheid tonen zij spijt van hun gedrag.”
Welke boodschap wilt u meegeven aan uw collega’s en de volgende generatie verpleegkundigen?
“Kom netjes gekleed naar het werk. Blijf je inzetten, blijf studeren en maak het beste van je leven als verpleegkundige. Blijf niet in de positie van assistent, maar ga verder.”